Şehit haberlerinin çok geldiği bir zamanda soysal paylaşım sayfasına herkes gibi bende Şehit haberinin altına şu "Allah Rahmet Eylesin, Allah Ailesine Sabırlar Versin" şeklinde yazılar yazıyordum. Hemen hemen her gördüğüm Şehit haberinin altına yazıyordum bu yazıları. Öyle oldu ki Akıllı telefon Artık çözmüş beni A E O yazdığım gibi çıkıyordu. Artık Şehit haberleri görünce AEO yazıyordum bitiyordu iş. Yazmakta istemiyordum ama yazmasam eksik hissediyordum kendimi...
Birgün yine Şehit haberinin çok geldiği zamanlar A E O yazıyordum ve O an, O an Allah Rahmet Eylesin yazarken bacak bacak üstüne attığımı farkettim. O an Utandım kendimden, Utandım Şehidimden, Utandım Ailesinden. Çok kızdım kendime o gece Şehitlerimizi düşündüm Ailesini düşündüm ve O minik Mevlüde irem ÇİFTÇi yi ve Onun Annesini düşündüm.
Sonra #ŞehitlerimizeVefaNasılOlmalı, nasıl Allah Rahmet Eylesin demekten öteye geçerim, geçeriz diye düşündüm...
İlk önce dedim Hayat hikayelerini yazarak Vefa göstereyim. Bir çok Şehit araştırdım gazetelerde sosyal medya da ama hepsi kopyala yapıştır haberleri dolu. Bir ajans eksik veya yanlış almış bilgiyi diğerleri kopyalamış hayat hikayesi diye geçmiş.
Sonra Şehitlerimizin Ailelerinden , Silah arkadaşlarından alayım öyle yazayım dedim yedi Sekiz Şehidimizi böyle yazdım. Bir Şehit kardeşi teşekkür mesajı attı. "İlk defa abim doğru düzgün yazılmış çok teşekkür ederim size" dedi. O hayat hikayesini 13 bin kişi görmüştü. Çok mutlu olmuştum. Keşke Tüm Şehitlerimizin bu şekilde hayat hikayesi yazılabilse, yâd edebilsek dedim kendi kendime. Sonra bu Nasıl olur, Nasıl olmalı diye düşündüm. Elbette Tüm Şehitlerimizi bir anda yâd edilemezdi. Aklıma şöyle bir şey geldi. HER İL KENDİ İLİNİN ŞEHİTLERİNİ OKULLARDA ÇOCUKLARA ANLATSA TÜRKİYE DE YÂD EDİLMEYEN ŞEHİT KALMAYACAK. Yani her il veya ilçe kendi ilinin,ilçesinin Şehitlerini okul öğrencileri ile birlikte Ailelerini Ziyaret etmek suretiyle Şehitlerin Hayat hikayesini bizzat ailesinden aldıkları bilgiler ile not etseler ve İlçemizin Şehitleri devamında İlimizin Şehitleri şeklinde Kitap haline getirseler Türkiye de yâd edilmemiş Şehit kalmayacağını düşünüyorum. Bakın Mesala ben Beş yıl boyunca Şehidimizin isminin verildiği bir Okulda okudum. Üstelik bu Şehit benim Kendi köyümün, mahallemin Şehidi. Eğer bana O çocuk dünyamda Şehidimizi anlatsalardı veya Ailesine Ziyeret ettirselerdi ben Unuturmuydum Şehidimizi. Ve bu kadar duyarsız kalırmıydım Şehidimize.😞 Bu Projeyi kısmen bir İlçemizde başladık. Okul Öğretmenleri ve Öğrenciler olarak ilçemizin Şehit Ailesini Ziyaret ettik. Ailesi çok mutlu oldu. Derdimizi ne yapmak istediğimizi anlattık. Şehit Annaesi ne varsa tek tek anlattı. Adeta içini döktü bizlere. O an öğrencileri izledim pür dikkat dinliyordu Şehit Annesini. Annemiz oğlundan Kalan ne varsa çıkardı gösterdi bizlere Resimleri, Elbiseleri, Telefonu, Sakızı, hatta ve hatta çantasında gelen peçetesi.. Bunu da mı sakladınız gibi bir şey çıkmıştı ağzımızdan, "Atamam ki nasıl atarım ben yavrumun Eşyalarını" dedi..Tarifi mümkün değil bu anın. Şimdi O Şehidimizin Hayat hikayesi yazılacak ve Okul dergisinde çıkacak ve tüm öğrencilere anlatılacak Şehidimiz.
Ziyaretten sonra Şunu dedik kendi kendimize. Bu hiçte zor değilmiş.
Bakın bugün Şehit haberleri geliyor, yarında gelecek. Keşke gelmese keşke hiç bir Ananın, Babanın, Eşin, Evladın canı yanmasa canından can gitmese keşke.
Hepimiz Yine En iyi yaptığımız şeyleri yapıyoruz. Yani Vefa için En basit olan şeyi. Allah Rahmet Eylesin, Allah Ailesine Sabırlar Versin, Unutmayacağız, Unutturmayacağız gibi sözlerde dolduruyuz kendi sayfalarımızı. Bakın Polis, Asker vb. sayfalara Şehit Aileleri Sürekli Resim atıyorlar. "Bugün Şehidimin doğum günü, bugün Şehadet günü, Unutmayın Unutturmayın" diye.
Buradan bu Sözlerime katılan başta Şehit Dernekleri ve Vakıfları olmak üzere herkesi Şehitlerimize Vefa için harekete geçmeye davet ediyorum.Şehit Derneklerimiz Şehitlerimizin Hayat hikayelerini, Onların Ailelerini Ziyaret ederek anlatan yayın yapmaları için İllerin Yerel Kanallarını Ziyaret etsinler. Şehitlerimiz için Allah Rahmet Eylesin demekten öteye geçelim, Onlara Vefa için emek sarfedelim. Gelin Şehitlerimizin Ailelerine Onları unutmayacağımızı, unutturmayacağımızı böyle somut bir şeyler yaparak gösterelim. Gelin Çocuklarımıza Şehitlerimizi ve Gazilerimizi hissettirelim. Okullarımıza o yaralı diye haberlerde geçen Gazilerimizi davet ederek bu vatan için Nelerden vazgeçtiklerini, kimler için vazgeçtiklerini hissettirelim. Hissettirelim ki bir Şehit haberi veya Yaralı Gazi haberi geldiğinde Şehit ve Gazi Ailesini düşünebilsinler. Bir Gazimize Halk Otobüsü şöförü saygısızlık ettiğinde gerekli tepkiyi gösterebilsinler. (İki eli olmayan gazimize Halk Otobüsü şöförünün "kartını göster kardeşim" diyerek diretmesine şahit olduk maalesef )
Unutmayın 12 Yıl boyunca verilen eğitime bedeldir Şehitlerimizi ve Gazilerimizi okullarda çocuklarımıza hissettirmek. Çünkü her çocuk okuyacak afili diplomalar alacak değil, ( O Diplomaları alan çocuklarıda gördük zaten Cem Garipoglu, Atalay Filiz) ama her çocuk mezun olacak hayata atılacak ve Bu Milletin bir Ferdi olacak, o nedenle gelin Şehitlerimize Vefa için, Vefa da Emek için #ŞehitlerimiziOkullardayâdedelim .
YA VEFA İÇİN BÖYLE BİR ŞEY YAPSIN BU MİLLET YA DA ŞEHİTLER ÖLMEZ DİYE SÖYLEMESİN.
ÇÜNKÜ ŞEHİTLER UNUTULUNCA MALESEF ÖLÜYOR.
UNUTMAYIN ŞEHİTLERİMİZ UNUTULUNCA ÖLÜR DİYENDE BİZİZ.
HADİ ÖLMEDİKLERİNİ GÖSTERELİM.
